این روزها دلم هوایی شده

چند بار بگویمش که تو رفته ای

اما می رود همانجا...

که تو هر روز برایش دست تکان می دادی....

عشق من :

چه لیلیانه ،

مجنونت را فراموش کرده ای...!

تو رفته ای

۴۴۶ روز است... !

می بینی که هنوز زنده ام...!

هنوز راه میروم...!

شعر می خوانم

شعر میگویم

و تو هنوز هم مخاطب تمام شعرهای منی

راستی تو هنوز شعر دوس داری؟!...

من عقده هایم رو روی این دیوار مجازی

به شعر می نویسم

هی...!

با توأم...

از توی مجازی هم خسته شده ام...!

که مرا می خوانی

و فقط می گویی:

زیبا بود...!

خسته شده ام

دلم عشقی تازه میخواهد

دلم بالی می خواهد برای پروازی دوباره

یک خواهش...

دست از سر لحظات من بردار!...

لطف میکنی...!!

پ.ن:

بچه ها نظرتون مهمه برا این پست چون از خودمه

تا میکشم خطوطِ تو را پاک میشوی

داری کمی فراتر از ادراک میشوی

هرلحظه از نگاهِ دلم میچکی ولی

با دستمالِ کاغذیام پاک میشوی

این عابران که میگذرند از خیال من

مشکوک نیستند تو شکاک میشوی

تو زندهای هنوز برایم گمان نکن

در گورِ خاطرات خوشم خاک میشوی

باید به شهرِ عشق تو با احتیاط رفت

وقتی که عاشقی چه خطرناک میشوی

" و بازم نجمعه زارع "

چگونه رود میرود به سمت بیکرانهها

که ابر گریه میکند برای رودخانهها

پرنده غافل است از این که تندباد میرسد

وگرنه باز هم بنا نمیشد آشیانهها

و اینچنین که این همه زِ عشق رنج میبرند

مرا غمِ تو میکِشد در آتش بهانهها

چراغ و چشمِ آسمان! ستارهها تو، ماه، تو

پس از تو تار میشود شبِ تمامِ خانهها

اگرچه زخم میزنی ولی ترا نوشتهاند

به روی صفحهی دلم خطوطِ تازیانهها

خلاصه بر درختِ دل تو باید آشیان کنی

وگرنه میسپارمش به دست موریانهها

" بازم نجمعه زارع "

من به چشمان شما محتاجم

نروید آی! به چشمان شما محتاجم

تک و تنها نگذارید مرا محتاجم

اگر از چشم شما دور شوم می میرم

مثل هر آدم خاکی ، به هوا محتاجم

دل به دریا نزنید این همه ، یادم بدهید

به فراگیری قانونِ شنا محتاجم

عابرانی که گذشتید ز غم! مرحمتی

به منِ عاجز مسکین که به پا محتاجم

دل حیران من ... انبوه خدایان زمین

چند روزیست به یک قبله نما محتاجم

قصه ها یکسره تکراری و مانند همند

من به لالایی زیبایِ شما محتاجم

گفته بودید دعاتان کنم ای مردم شهر

آه ! شرمنده که من ,خود , به دعا محتاجم

بازهم آخر هفته ست دلِ شاعر من

یک غزل گفت ولی من به سه تا محتاجم

" نجمعه زارع "

باید فراموشت کنم

چندیست تمرین می کنم

من می توانم ! می شود !

آرام تلقین می کنم

حالم ، نه ، اصلا خوب نیست....تا بعد، بهتر می شود ....

فکری برای این دلِ آرام غمگین می کنم

من می پذیرم رفته ای و بر نمی گردی همین !

خود را برای درک این ، صد بار تحسین می کنم

کم کم ز یادم می روی

این روزگار و رسم اوست!

این جمله را با تلخی اش ، صد بارتضمین میکنم.